در قرآنت نازل كردى يا به يكى از بندگانت ياد دادى و يا هر اسمى كه در علم غيب و پنهان خود برگزيدى . اين اسما متضمّن علوم و اسرارى هستند كه إنباى از غيب ذات و علم تفصيلى به آثار و مقتضيات اسماى كليّه و جزئيّه و استعدادات و قابليّات لازمهء اعيان و حقايق خلقيّه بر آنها توقّف دارد و اين اسما در عالم جبروت و حضرت عمليّه علّت و منشأ سير آن حقيقة الحقايق در اسمايى كه رقايق اسماى مستأثره و صور ابهامات غيبيّهء مخصوص به مقام احديّت جمع الجمع هستند مىباشند . تقلّب و سير در اسماى ظاهره و باطنه و تحقّق به مقام جمعيّت اين اسما و افاقت و خلاصى از سُكر فناى در فنا و نيل به مقام تمكين تام ، ناشى از استمداد از اسماى مستأثره و تجلّيات واصله از غيب ذات است . [ پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله مىفرمايد ] : إنَّ اللَّهَ ضَرَبَ بِيَدِهِ بَيْنَ كِتْفَىَّ فَوَجَدْتُ بَرْدَ أنامِلِهِ بَيْنَ ثَدْيَىَّ فَعَلِمْتُ عِلْمَ الْأوَّلينَ وَالْآخِرينَ . « 1 » خداوند با قدرت لايزالى خود بر دو شانه‌ام زد كه سردى آن را بين دو سينه‌ام حس كردم و علم اوّلين و آخرين را دانستم . اثر اين مفاتيح در عالم ملكوت و ارواح ، مكاشفات معنويّه و واردات و تنزّلات روحانيّه و مجرّده است كه علوم شريعت و طريقت و حقيقت و رموز و اسرار آنها ثمرهء آن مىباشد . و مكاشفات صورى و شهود مقامات و درجات انبيا و اعمال خلايق در عوالم برزخى ، رقائق و صور مكاشفات معنويّه‌اند و عبد سيّار قبل از نيل به مكاشفات معنويّه از باب عدم جواز طفره در صعود و نزول وجود ، به مكاشفات صوريّه نايل

--> ( 1 ) - عوالى اللآلى : 1 / 52 ، با كمى اختلاف در عبارت ؛ الفتوحات المكية : 1 / 214 .